İp lifleri gibi protein dizileri basık ve yuvarlak hücrelere dönüşerek son noktaya hareket ettiler. Karaciğer bu yüksek protein moleküllerini parçalayıp, onlardan yine glukoz üretti ve kana geri gönderdi. Dokular ve organlar mücadeleye devam ediyordu. Gelen enerjiyi hiç bekletmeden kullanıyorlardı. Oksijen dokulara üzerlerindeki hemoglobulin sayesinde ulaşabiliyordu. Ama sayıları çok azalmıştı. Karaciğere giden beyin sinyalleri devam ediyordu. Fakat fabrikanın üretebileceği veya dönüştürebileceği maddeler artık gelmiyordu. Ama o kendini çalıştırmaya devam ediyordu. Çok fazla çalıştığı için kendi de büyümeye başladı. Dışarıdan ele gelebilecek gibiydi. Gözle görülebiliyordu. Çünkü kemiğin önünde ve derinin arkasındaydı. Artık kas iplikçikleri yoktu. Çok çalışan ve büyüyen karaciğer, içine girip de işlenerek çıkmaya çalışan sıvıları işleyemez oldu. Bu nedenle kendi etrafındaki dokuya sıvı sızmaya başladı. Artık etrafında geniş bir sıvı birikintisi olmuştu. Bazı sesler siroz diyordu. Böbrekler de artık süzme görevlerini yapamaz hale gelmeye başladılar. Zararlı maddeler vücuttan uzaklaşmıyordu ve bazı beyin merkezlerinde istenmeyen etkiler oluşturmaya başladılar.

Kendisini bitirmeye başlamış beden daha fazla yorgun düşemezdi. Kendi yaradılışına sığınmaya karar verdi. Tüm organlara emir gönderdi ve daha fazla yorulmalarının gerekmediği, görevlerini başarıyla yaptıkları, sevgilerinin içindeki kaynağın onları beklediğini anlattı. Birkaç tanıdık elin kucağında, bazısı bir günlük, bazısı birkaç yıllık, bazısı beş yüz gram, bazısı otuz kilo halde kaldılar. Kimisinin gözleri kapalı, kimisinin gözleri açıktı. Ama en önemlisi, karaciğerler durdu. Bütün bunlar SOMALİ’de oldu.

Beste, vocal, gitar: Metin Kalender

Davul: Artun Kalender

İkinci yazısını yazmaya başlarken birilerinin onu gözlediğini hissetti. Bu düşünce, sahneye sayısız görüntünün yansıdığı bir böceğin gözleri gibi karıştırıyordu aklını. En çok aklını kullanmayı sevdiği ve ona daha fazla inandığı için de diğer duyularını onun hizmetine vermişti. Bu nedenle orada oturup kendini izleyen sayılamayacak kadar göz olduğunu biliyordu. Onların etkisinden kurtulmalıydı. Çünkü onların onun üzerindeki baskısı yeni bir tasarım sürecinin başlamasını engelliyordu. Her an değişik düşüncelere kapılabilirdi. Fakat bazısı tatmin olana kadar tüm benliğini kaplar ve ısrarcı davranırlardı. Kendini tanıyordu. Kabullenmişti kendisini. Onu izleyenler var diye kabullendi kendi kendine. Bununla birlikte o etkiden kurtulmalı ve olmak istediği gibi kâğıt olmaya devam etmeliydi. Bildiği, gördüğü her şeyin dokusunu başkalarına da anlatabilmeliydi. Bu nedenle ikinci kez mürekkebini damlatmayı başarabilmeliydi. Tamam, bu kesindi, bunu yapmalıydı. Peki ya onu gözleyenleri nasıl engelleyecekti. Öncelikle, yapamamasının nedeninin özüne inmeliydi. Bunun cevabını verirse sorunu çözebilmesi an meselesiydi. Aklına gelen ilk kelime “Güç” oldu. Evet, başka bir güç şu anda onu yönlendiriyordu. Bu güç izlendiği duygusunu onda oluşturan baskının ta kendisiydi. Belki de izleyen yoktu, ama o böyle hissediyordu. Güce karşı gelemediğini fakat kendine yani kâğıda dokunmak istediğini anladı. İşte tam o anda ikisini de aynı anda fark etmişti. Tek bir çıkar yolu vardı. Karşı gelemediği gücün kendisini kullanmalıydı. Eğer bir güce karşı gelemiyorsan onun gücünü kullanmalıydın.

Etrafına bakındı, kendini izleyen gözlere sahip ne olabilirdi. İlk dikkatini çeken bir vazo oldu. İçinde bir zambak yaprağı vardı. Öylece masum izliyordu onu. İçindeki tüm şefkati aldığı gibi akıtıyordu atmosfere. Güç, iyi hissettiren ve nereden geldiği belli olmayan ışık huzmeleri halinde odayı kaplıyordu. Evet bulmuştu. Kendisi odaya böyle bakabilmeliydi. Ya da her şeyi böyle görebilmeliydi. Sayılamayacak kadar göz gibi bakabilmeli ve ışığını doldurmalıydı her yere. Böylece algılanırdı maddeler ve cisimler. Üzerlerine çarpıp yansıyan ışıklarla fark ederlerdi hepsini. Öyle ayırt edebilirlerdi onları birbirlerinden. Altın oranlarını böyle anlardınız bitkilerin, böceklerin, insanların… Böyle ölçüp biçerdiniz binaları, insan burunlarını, dudaklarını böyle çizip düzeltebilirdiniz.

Aslında kavramlar da böyle algılanmalıydı. Doğadaki altın oran yalnızca fiziksel güzelliği ölçülendirebiliyordu.  Ya da Fibroniacci diziliminin belli bir düzeninin olması gibi yalnızca matematiksel olarak şekillenebiliyordu her şey. Peki ya ruh veya kavramlar. Görülmeyen ama bilinenlere ne demeliydi. Onların ışığa ihtiyacı yoktu. Ama insanlar içlerinin ışığa ihtiyacı olduğunu sanıyorlardı. Onların gözlere ihtiyacı vardı ona göre. Hem de pek çok sayıda.

Zambak yaprağını alıp kendi gövdesine yapıştırdı ve onun gözlerini taklit edip kendi bakışlarını karaladı yine kendine. Yani kâğıda. O an her şeyi algıladığı, duyduğu ve gördüğü an oldu. İki mısra yazdı arkasından ve her zamanki gibi kendiyle çelişti…

Bakınca göremiyordum

Ta ki gözlerimi kullanmaktan vaz geçene kadar

Etrafta sonsuz ve büyük mutluluklar göremiyorum. Küçük sevinçler var koca bir hüzün yumağının içinde. Yaradılışın içinde de var hüzün. İlk canlı o nedenle bir gözyaşından oluveriyor. Sonra çoğalıyor. Irmaklar oluyor. Kocaman canlılar, kocaman hüzünler. Yaradılışları aynı. O nedenle sevinçleriyle hüzünleri aynı gözyaşının içinde gizli kalıyor. Gerçekle hayali ayırt etmeye çalışıyorlar. Bilmiyorlar ki; beyinleri ikisini ayırt edemez. Bu nedenle filmlerde sevinip kahkaha atıyor veya üzülüp ağlıyorlar.

Büyüdükçe tanımıyorlar birbirlerini. Bazen kesip yiyorlar benzerlerini, makine dedikleri yeni oyuncaklarla besliyorlar çocuk yuvalarını. Aç kalınca hemen kızıyorlar. Kazanmayı erdem sanıyorlar. Hüznü sevmiyorlar. Yaradılış sebepleri olan hüznü. O zaman suyu da sevmiyorlar, o zaman ölümü de sevmiyorlar, o zaman dünyayı da sevmiyorlar. Her şeyin karşıtını arıyorlar. Barışa karşı savaş, karaya karşı ak,  kaybetmeye karşı kazanmak sanıyorlar koca yaşamı. Her şeyin karşıtını arıyorlar. Oysaki hepsinden yalnızca bir tane var. Diğerini kendileri uyduruyorlar. Oysaki yalnızca bir tane var. Ama bir tanesi var ki, onun karşıtını bulamıyorlar. Ona yalnızca tek bir şey “aşk” diyorlar.

Sabahın vakti gün batışını izliyorum

Akşamın vakti gün doğuşunu izliyorum

Birbirinin tersi oluyorlar

Bilmiyorum neresindeyim dünyanın

Bildiğim tek şey

Tek bir güneş olduğu

1963 Yılında Antalya’da, Din adamı bir babayla, evhanımı bir genç annenin oğlu olarak doğdu. Asıl dünyaya gelişi bu tarihin tam 3 ay sonrası veya 9 ay gerisiydi. Babasının Din Ateşesi olarak Almanya’ya 3 yıllığına atanması nedeniyle 1967-70 yıllarında Hamburg’ta yaşadı. İlkokula başlamadan önce Büyükbabasının Hac ziyaretinden sonra getirdiği toprak darbukasıyla çalmaya ve şarkı söylemeye başladı. Abidinpaşa ilkokulunda sobalı bir barakada okudu. Bir keresinde tahtada sözlüdeyken siyah önlüğü yandı. Müsamerelerde (Ki o zamanlar cumartesileri de okullar açıktı.) şarkılar söyleyip darbuka çaldı. Bir gün toprak darbukası halıya düşüp kırıldı. Annesinin süpürge makinasıyla onları temizledi.  Fakat içine düşen sanat ateşi büyümeye devam ediyordu. Sınıftaki her türlü kolun başkanı oldu.  İçlerinde Kızılay kolu da vardı. Almanya’dan getirdiği ve çok sevdiği Kırmızı 3 tekerli bisikleti bir gün Başkent Lisesi lojmanı merdiven altından çalındı. Aynı gün arkadaşlarıyla Abidinpaşa ve Cebeci civarındaki tüm dükkanları dolaşarak araştırma yaptılar. O sırada önemli bir tv dizisi olan “uzay yolu”nun karakterlerine bürünerek polis gibi dolaştılar. Tesadüfen çalınan bisikleti bir dükkanda buldular. Koşarak eve geldi ve bu durumu annesine bildirdi. Fakat ebeveynler ağırdan aldılar. Tekrar dükkana gittiklerinde irikıyım dükkan sahibi öyle bir bisikletin olmadığı yalanını attı. Sonra hırsız yakalandı. Babamın öğrencilerinden biriymiş… Annesi babama yalvarmış. Onu affetmişler, ama Metin’e sormamışlar. 6 yaşındayken zeka testine girdi. Zekası 9 yaşa eşit çıktı. Şimdi 46 yaşında yani 49 yaşındaki bir adamın zekasına sahip.

10-20 Yaş

Babası Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesinde Öğretim Üyesi olduktan sonra Dikmen’e taşındı ve Namık Kemal Ortaokulu’na yazıldı. Okula gidip gelirken yıllarca Saraçoğlu Mahallesinin her iki tarafı ağaçlı Kumrular sokağından geçti. O güzel yolun her mevsimini ve kendi yolunun mevsimlerini gördü. Kızılayda bulunan Kocabeyoğlu Pasajı sırasındaki Tansel Plak adlı mağazadan ona bir klasik gitar alındı. İlk çaldığı parçalar “Romans” ve “Ankara’nın taşına bak” oldu. Müzik öğretmeni onun yeteneğini keşfetti ve okul korosuna korist olarak alındı. Cumartesi sabahlarının ilk TV yayınlarının başladığı deneme yayınları programlarından ilkinde TRT’de Namık Kemal Okul Korosu içinde yer aldı. Ortaokulda 6 dönemde de takdir aldı. Liseyi Ankara Atatürk Lisesinde okudu ve yine başarıları devam etti. Son dönemde Milliyetin liselerarası müzik yarışmasına okul orkestrasıyla katıldı ve grubu İstanbul finaline taşıma başarısı gösterdiler. Lisede dersler esnasında sıkıldığı zamanlarda içinden “Beatles” albümlerinden şarkılar hayal ederek mutlu oldu. Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesini kazandı. Hastalarından biri olan Bolu’lu Ramazan kan kanserinden öldü.  Bu olay onu çok etkiledi. Okulun sosyal faaliyetlerinin her zaman içinde oldu. Orkestralarıyla Gazi Tıp adına konserler verdi. Saçları hep uzun oldu. Fakat yalnızca bir hocasının ısrarı üzerine saçlarını bir kereye mahsus olarka kesti. Fakat tek uzun yeri saçları değildi. Bu nedenle fikirleri değişmedi. Tam 20 yaşında Ankara Bakanlıklar durağının olduğu yerdeki Batı Pasajında “Batı Kafe”de müziğe başladı. Yevmiyesiyle bir hamburger ve bir çay alabiliyordu. Daha sonra Tunalı Caddesindeki “Spesyal” restoranında çalmaya başladı. 1991 yılında TRT’nin açmış olduğu ve ikincisi düzenlenen “TRT Altın Anten Beste Yarışması”nda kendi seslendirdiği “Sessizce Gülümserim” adlı parçasıyla Birincilik ödülü aldı.

1993′de Yeni Başlayanlar İçin Gitar Metodu adıyla bir gitar öğrenim metodu yazdı. metodun içindeki çizimleri, fotoğrafları ve birlikte verilen çalışma kasetini kendisi yaptı.

20-46 Yaş

Uzun bir Tıp Fakültesi süreci sonunda mezun oldu. Uzun olmasının temel sebebi Müzisyen olarak hayatını kazanmaya başlaması oldu.

Tıp hayatı, daha çok sağlığın proje alanında devam etti. Mecburi hizmetini takiben Sağlık Bakanlığı Sağlık Projeleri kapsamında “Sağlık Yönetimi”, “Sağlık Enformasyon Sistemleri” çeşitli görevlerde çalıştı. Ardında T.C. Sağlık Bakanlığı/Avrupa Birliği “Üreme Sağlığı Programında Saha Kordinatörü, İletişim Stratejileri, Web Yönetimi ve Gençlik Danışma Merkezleri konularında çalıştı.

Çeşitli Çocuk Yuvalarında doktorluk yaptı, Byrest danışmanlık firmasına danışmanlık hizmeti verdi ve restorancılık sektörü ile yakından ilgilendi. Oruçoğlu Holding’in sağlık ile ilgili projlerinde medya danışmanlığı yaptı. Bir özel şirketin Kan Bankası Bilgi Sistemi Yazılım çalışmalarında ürün danışmanlığı yaptı. Spastik Çocuklar Derneğinde Proje Koordinatörlüğü yaptı. İletişim teknolojileri ile yakından ilgilenmeye başladığı dönemde Bireysel Yaşam Koçu olarak alternetif tıp kliniklerinde çalıştı.

Pop sanatçısı Alpay’ın barı olan “Karpiç Bar” da (1986-1992) yılarca çalıştı. Yanısıra Ankara Villa Restoran, Replik Bar gibi Ankara’nın bilinen barlarında çeşitli orkestralar kurarak müzik işlerine devam etti. En son grubu Sheraton “Club House”da “Smooth Touch orkestrası oldu. Daha sonra Turay Dinleyen (Keman) ve Bilgin Canaz (Ney, flüt) gibi ustalarla ikili olarak çalmaya devam etti. Bu ikili gruplarla “Villa” ve “ODTÜ Vişnelik”te çaldı. (2000-2008)

Galerinev barda dönemin tanınmış müzisyenlerinden Uğur Ersoy ile çalarken konuklar arasında bulunan Yılmaz Erdoğan ile tanıştı. ertesi yıl Yılmaz Erdoğan’ın “Kayıp Kentin Yakışıklısı” adlı şiir kasetinin 16 bestesine imza attı. (1997)

Ertesi yıl Yılmaz Erdoğan’ın yazıp sahneye koyduğu ve Beşiktaş Kültür Merkezi oyuncularının oynadığı “Sen Hiç Ateş Böceği Gördün mü?” adlı tiyatro oyununun müziklerini yaptı. Bu müziklerle “Yılın En İyi Sahne Müziği” dalında “Afife Jale” ve “Avni Dilligil” adlı tiyatro ödüllerinin sahibi oldu. (1999)

1999′ da Artun Kalender doğdu. 2000 yılında boşandı, Oğlu ile birlikte yaşamaya başladı.

2002 yılında yine Yılmaz Erdoğan’ın yazıp sahneye koyduğu ve Beşiktaş Kültür Merkezi oyuncularının oynadığı “Bana Bir Şeyhler Oluyor” adlı tiyatro oyununun müziklerini yaptı.

2003 yılında “Ata Demirer”in yaptığı bir komedi dizisi olan “Korsan TV” adlı tv dizisinin jenerik müziklerini yaptı.

Aynı yıl yine bir TV dizisi olan “Bekarlar”ın müziğini yaptı.

2004 yılında TRT Ankara Radyosunun gece yayın kuşağında “Zaman Makinesi” adlı bir program yaptı.

2005-2008 yıları arasında TRT’nin “Sağlık Yaşam” adlı sağlık programının yapım ekibinde yer aldı. Program orkestrasında solist olarak çalıştı.

Oğlunun filmlerini çekip film programlarını kurcalamaya başlayacak kadar kafası karıştıktan bir müddet sonra “Garanti Bankası Hobi Klüplerinin” açtığı “Mutluluk” adlı kısa film yarışmasında 3. lük ödülü aldı.

Şu anda “Kültür Sanat Haritası” ve “The Best” adlı dergilerde yazılar yazmaktadır. Şiir öykü ve roman çalışmlarına devam etmektedir.

Metin Kalender Uzun süredir  “Kızılay Kan Hizmetleri Bölümü”nde çalışmaktadır. Ülkedeki Gönüllü Kan Bağışçılarının artırılabilmesi ve Ülke ihtiyacı olan kan bağışı sayılarına ulaşılabilmesi için hizmet vermektedir. Amacı, 2015 yılına kadar ülkenin tüm kan ihtiyacının Gönüllü Kan Bağışçılarından sağlamasına hizmet vermektir. Bu görev onurlu bir görevdir. Bu görev; Toplumda bir başkasının menfaatiyle kendi menfaatini karşılık beklemeden bir tutan gönüllü, altruistik davranış temelli düşünen bireylere onlara zarar vermeden kanın alınması, ihtiyaç sahiplerine en güvenli kanı sağlayabilmeyi amaçlayan onurlu bir görevdir.

o karanlık ama güvenli yerde

ekmek kordondandı

su kordondan

umut

sevgi

kızgınlık

hoşgörü

güzellik

güç

zayıflık

yetenek

kıskançlık

herşey vardı orada

bir insanda olması gereken

hepsini duyumsadım farkında olmadan

her sesi duydum

her konuşmayı

her şeyi gördüm

her şeye dokundum oradan

bazılarını sakladım

bazılarını attım kendimden uzağa

sevinince gerindim

korkunca yan dönüp kıvrıldım dizlerime

evrenin sonsuzluğundan bir enerji seli gibi

rengarenk aktım bu dünyaya doğru

ve

o

içimde kaldı yine sonsuza kadar

adı annemden de eskiydi onun

adı onun

masumiyetdi

Onlara göre kendini eve kapaması akıl alır değildi. Ama delikanlıydı. İşine karışılmazdı. Hayret dolu bakışlar arasında o eve doğru elinde bir çantayla ağır çekimde yaklaşmaya başladı. Kapıdan içeri girerken, sonradan fark edeceği duygular. Henüz olgunlaşmamış bir embriyonun içindeki özlerin hareketi gibi akıyordu aklına. Aklı sabırsızlanmaya başlamıştı. Bir an önce kapıdan girmesi gerekiyordu. Fakat aklı, başkalarının kilometrelerce öteden söylediği birkaç tonluk fikirlerle arada sırada bloke oluyordu. Onların etkisini aza indirebilmek için duymazlıktan geliyordu. Ama duyuyordu. Zihni, ciddi ve hayali ayırt etmek isterken, etrafında olup bitenler her şeyi “ayağı yere basar” şekle dönüştürüp onu kendinden uzaklaştırıyordu. Hâlbuki yazabilmek için biraz önceki akışkanların, kendine en yakın noktaya gelebilmesi gerekiyordu. Bunun da bilincindeydi. Her şeyin bilincinde olmak cennet ve cehennemin aynı yerde olduğunun kanıtı gibiydi. Cennet ve cehenneme, kader veya benzerleri onun aklını çok fazla meşgul etmezdi. Fakat yaşadığı yerde bunlar biliniyordu yalnızca. Kendini diğerlerinden soyutlamakmış gibi algıladığını düşündüğü halde, kapıyı açtı ve içeri girdi. Biraz yemek, biraz çay ona yetecekti.

Hiç tereddüt etmeden, diviti daldırdı mürekkebe. Şöyle bir kaldırıp yukarı kıvamına baktı koyu mavinin. Kan gibiydi. Yaşam gibiydi. Biraz sonra döküleceklerin sabitlenmesinin seremonisini yaşarken kalem tutan parmaklar, gözleri kâğıdın üzerindeki beyazlığa daldı. Tam ortasında kâğıdın, kendi içinde hareler oluşturarak devinen matematik işlemlerini görmeye başladı. Her biri bir diğerinin düğümü ve çözümü olan binlerce küçük hikâyecik dolanıyordu üstünde. Parmakları uyuştu. Kâğıda dökebileceklerinin çok ötesinde olduğunu gördü harelerin. “Baş edebilir miyim” diye düşünmeye fırsat kalmadan, sayfa numaraları kendi yerlerini almaya başladılar. Arada sırada mükümmelliyetçiliğinin kendine düşmanlığını da algılayabiliyor ve olması gereken kurallara göre yazıp yazamadığını düşünüyordu. Onun zihni kendine her zaman aynı mesafede durmuyordu. En uzakla en yakının tam olarak “herhangi bir yerinde” dolaşıyordu. İçindeki ve dışındakilere rağmen sonuna kadar gitti harelerinin. Sayfanın beyazı seçilemeyecek kadar, daralana kadar, tatil bitene kadar kaldı o evde. Elinde boş bir hokka kutusu, iki yüz otuz sayfalık ilk eser, üzerindeki mintan, altındaki pantolon ve bir dahaki sefere kirletmek istediği binlerce sayfanın umuduyla kapıdan çıktı. Yine ilk, aynı mağrur ve haklı adımlarıyla bir başlık fikri için en değer verdiği aile büyüğünün odasına girdi. Girerken şapkasını ve ayakkabısını çıkardı. Yolculuk boyunca aklının derinliklerinde ona eşlik eden bir keman viyolonsel ikilisinin, onun yaşamındaki bu kesitini canlandıran ve yeni bir başlangıcın huzurunu zihninde reflekslere dönüştüren melodilerini tadıyordu. Karşısında duran büyüğünün tek bir cümlesi için müzik biraz “sus” verdi. Kitabın adını sordu ona. Bir tek onu bilememişti. Adı yoktu sayfaların. Ya da isim babasının olmasını istedi. Yanıt gelmişti. “Kıçı Yanan Eşek, attan hızlı koşar.”

“Sus” bir süre daha devam etti

Şapka ve ayakkabı orada kaldı

Ardından birbirine dik iki paralel çizgi belirdi portenin en son sayfasında

Yaylılar bir daha başlamadılar

Yaşam Temaları-2

Beste ve DÜzenleme: Metin Kalender

Go get Adobe Flash Player!

Karşısındaki tahta ve üzeri çizili masada

Biraz koyu bir kâğıdın üzerinde

Hiç zahmet çekmeden sabitliyordu düşüncelerini

Düşünceleri kızından

Karısından

Sevdiklerinden uzakta

Kendi bedenine esir olmuş bir teknenin

Şafak habercileriydi

İşte aynı şafakta yola çıkmıştı kendisiyle

Tek derdi haklı olmadan yaşayabilmekti

Ona göre mutluluğun karşıtı yoktu

Tersini bilmezdi çünkü

Ona tersini öğretmeye çalışanlardan uzakta

Yalnızca

Mutlu olmayı 

Seçti